Það er einatt bros á hverju andliti á jólatónleikum Sinfóníunnar. Það er orðin árviss hefð að ungur og efnilegur einleikari stigi á stokk með hljómsveitinni, og er haldin um það sérstök keppni vor hvert. Í þetta sinn urðu raunar tveir ungir tónlistarnemar fyrir valinu, fiðluleikari og saxófónleikari.

Segja má að suðræn sveifla verði áberandi á tónleikunum, því að Sölvi Kolbeinsson leikur brasilíska sömbu á saxófóninn sinn og Sólveig Steinþórsdóttir flytur seiðandi fiðlutóna frá Havana. Þá koma framhaldsnemendur úr Listdansskóla Íslands öllum í hátíðarskap með eftirlætis dönsunum sínum úr Hnotubrjótnum.

Ekki má heldur gleyma Jólaforleiknum sívinsæla þar sem mörg eftirlætis jólalög hljóma hvert á fætur öðru. Kristjana Stefánsdóttir syngur einsöng, og trúðurinn Barbara heldur utan um allt saman og sér til þess að bæði börn og foreldrar skemmti sér konunglega.

Hvað er yndislegra en að njóta þess að eiga góðan dag í fallegri náttúru? Jú, kannski að heyra dásamlega tónlist sem er innblásin af náttúrunni. Tónskáld á öllum tímum sögunnar hafa leitað í náttúruna þegar kom að því að semja tónlist, og á þessum tónleikum hljóma nokkur slík verk. Í Árstíðum Vivaldis heyrum við fuglasöng að vori og dramatíska sumarstorma, í Sveitasinfóníu Beethovens hljómar heilmikið þrumuveður og sama er uppi á teningnum í annars fjörugum polka Johanns Strauss.

Í nýja ævintýrinu um Maxa kynnist Maxímús Músíkús börnum sem hafa yndi af því að dansa við tónlist. Hann verður himinlifandi þegar tónlistarhúsið fyllist af ungum dönsurum því að honum finnst líka svo gaman að dilla sér í takt við tónlistina. Maxímús Músíkús dáist að færni ungu dansaranna og ákveður að kanna málið. Hann gerist laumufarþegi með einu barnanna og fylgist heillaður með dansæfingum nemendanna í listdansskólanum og því hvernig tónlistin er túlkuð í hreyfingum.