Hljóðfærakynning

Bassatromman er stærsta tromman í slagverksfjölskyldunni og getur gefið frá sér djúpar, hljóðar bassadrunur, sem heyrast varla, en maður getur samt fundið fyrir þeim í maganum.

Bassatromman getur líka verið hávær og þá getur tónn hennar orðið mjög sterkur og kraftmikill. Bassatromman er oftast notuð til að magna upp dularfulla stemmningu, eða reka kraftmikinn lokahnút á tónlistina.

Básúnan er málmblásturshljóðfæri og hefur mikinn og syngjandi tón sem getur verið mjúkur sem silki en líka hvass og beittur. Básúnan leikur oftast dýpri raddirnar í hljómsveitinni og hjálpar öðrum hljóðfærum að hljóma betur, en hún getur líka sungið ein svo allir heyri. Básúnan fær líka stundum að vera skemmtikrafturinn í hljómsveitinni af því að hún getur auðveldlega rennt sér á milli tónanna á sleðanum sínum. Í málmblásarafjölskyldunni eru einnig horn, trompetar og túbur.

Vantar texta

Es-Klarínettan er tréblásturshljóðfæri með háan og grannan tón sem oft fær að leika hrekkjalóminn í hljómsveitinni af því að tónnin er bæði sterkur og hvellur og heyrist vel. Í tréblásarafjölskyldunni eru einnig flautur, óbó, saxófónar og fagott.

Fagottið er tréblásturshljóðfæri með dökkan og virðulegan tón sem leikur oft bassaröddina í hljómsveitinni. Fagottið getur líka verið í forgrunni og sungið fallegar, eða fjörugar laglínur. Í tréblásarafjölskyldunni eru einnig flautur, óbó, klarínettur og saxófónar.

Fiðlan er strengjahljóðfæri. Hún er með 4 strengi og á hana er leikið með boga en stundum eru strengirnir plokkaðir með fingrunum. Fiðlusveitin myndar stærsta hljóðfærahópinn í hljómsveitinni og fiðlurnar fá líka að spila langflestu laglínurnar. Í strengjafjölskyldunni eru líka víóla, selló, kontrabassi og harpa. Fiðlan er með hæsta tónsviðið í sinni fjölskyldu.

Flautan er tréblásturshljóðfæri, sem hefur bjartan og hlýjan tón. Flautan er oft látin túlka fuglasöng eða léttan vindblæ, enda er flautan einstaklega lipur og fim. Í tréblásarafjölskyldunni eru einnig óbó, klarínettur, saxófónar og fagott.

Harpan kemur úr fjölskyldu strengjahljóðfæranna, en á hana er leikið með fingrunum og strengirnir plokkaðir. Harpan hefur 47 strengi sem hægt er að stilla með aðstoð 7 fótsiga. Harpan gæðir tónlistina oft ævintýralegum blæ þegar fingrunum er rennt upp og niður eftir öllum strengjunum. Það er hægt að spila flókin lög á hörpuna, en þá þarf hörpuleikarinn oft að breyta stillingu strengjanna með fótstigunum.

Hljómsveitarstjórinn stendur oftast fyrir framan hljómsveitina og stýrir flutningi tónlistarinnar. Hljómsveitarstjóri ákveður hversu hratt eða hægt á að leika og hvernig hljómsveitin á að móta og túlka tónlistina. Aðalvinna hljómsveitarstjórans er á æfingunum með hljóðfæraleikurunum, því að á tónleikunum eiga allir að vita hvað stjórnandinn vill gera.

Hornið er málmblásturshljóðfæri og hefur mjúkan en glæsilegan tón og er oft í hlutverki hetjunnar í hljómsveitinni. Tónninn í horninu myndast þegar blásið er á milli samanklemmdara varanna svo þær titra inn í litlu munnstykki, prrrrr… Stundum er hornið kallað franskt horn, þó að það sé ekkert sérstaklega franskt. Í málmblásarafjölskyldunni eru einnig trompetar, básúnur og túbur.

Klarínettan er tréblásturshljóðfæri sem getur bæði leikið afskaplega veikt og mjúkt, en einnig hljómað sterkt og bjart. Klarínettan fær oft að leika mjúkar og fallegar línur sem teygja sig yfir stórt tónsvið. Í tréblásarafjölskyldunni eru einnig flautur, óbó, saxófónar og fagott.

Kontrabassinn er strengjahljóðfæri. Hann er með 4 strengi og á hann er leikið með boga, en oft eru strengirnir plokkaðir með fingrunum. Kontrabassinn er með dökkann og mikinn tón og faðmar alla hljómsveitina með djúpu tónunum sínum. Í strengjafjölskyldunni eru líka fiðla, víóla, selló og harpa.

Kontrafagottið er tréblásturshljóðfæri með mjög djúpan og stundum hrjúfan tón. Kontrafagottið spilar nær eingöngu bassalínur og gerir þær skarpar og kraftmiklar. Það getur spilað dýpstu tónana í hljómsveitinni og er góður liðsfélagi annara bassahljóðfæra. Í tréblásarafjölskyldunni eru einnig flautur, óbó, klarínettur og saxófónar.

Óbóið er tréblásturshljóðfæri með skýran og syngjandi tón sem myndast þegar blásið er í gegnum tvö reyrblöð sem bundin eru saman. Óbóið fær oft að syngja fallegar línur sem þurfa að heyrast vel. Áður en tónleikar geta hafist leikur óbóið tóninn „a“ svo öll hljómsveitin geti stillt hljóðfærin og spilað fallega saman. Í tréblásarafjölskyldunni eru einnig flautur, klarínettur, saxófónar og fagott.

Pákurnar koma úr fjölskyldu slagverkshljóðfæra, en sú fjölskylda er bæði ótrúlega fjölbreytt og risastór. Pákurnar eru mismunandi stórar trommur, en ólíkt flestum trommum gefa pákurnar frá sér tóna með greinilegri tónhæð. Pákuleikarinn getur stillt tóninn í pákunum með fótstigum svo að hægt er að spila á þær einföld lög. Yfirleitt eru pákurnar samt notaðar til þess að styrkja bassatónana í hljómsveitinni svo að þeir fái ákveðnari blæ.

Píanóið kemur líkt og harpan úr strengjafjölskyldunni, en tónninn myndast þegar litlir hamrar slá á strengina. Því má segja að píanóið tilheyri einnig slagverksfjölskyldunni. Hlutverk píanósins í hljómsveitinni er oft það sama og slagverkshljóðfæranna að undirstrika hrynjandi, eða ljá tónlistinni nýjan lit.

Piccolóflautan er tréblásturshljóðfæri með skæran og hvellan tón. Þó að piccolóflautan sé minnsta tréblásturshljóðfærið heyrist samt í henni í gegnum þykkan hljómsveitarvef. Í tréblásarafjölskyldunni eru einnig óbó, klarínettur, saxófónar og fagott.

Saxófónninn er tréblásturshljóðfæri þrátt fyrir að hann sé nær allur úr málmi. Tónninn í saxófónunum er kraftmikill, en getur líka verið mjúkur sem silki. Saxófónninn fær ekki oft að spila með sinfóníuhljómveitum, en það er alltaf gaman þegar hann fær að vera með. Í tréblásarafjölskyldunni eru einnig flautur, óbó, klarínettur og fagott.

Sellóið er strengjahljóðfæri. Það er með 4 strengi og á það er leikið með boga, en stundum eru strengirnir plokkaðir með fingrunum. Sellóið er með hljómmikinn tón og getur bæði verið í hlutverki bassahljóðfæris, en fær líka að syngja fallegar tilfinningaríkar laglínur. Í strengjafjölskyldunni eru líka fiðla, víóla, kontrabassi og harpa.

Selestan kemur úr slagverksfjölskyldunni, þrátt fyrir að leikið sé á hana eins og píanó. Tónninn myndast þegar litlir hamrar slá á málmplötur og tónninn er líkur klukkuspili en nokkuð mýkri. Selestan gefur tónlistinni oft ævintýralegan blæ á mildan og draumkenndan hátt.

Sneriltromman kemur úr fjölskyldu slagverkshljóðfæra, en sú fjölskylda er bæði ótrúlega fjölbreytt og risastór. Á sneriltrommuna er venjulega leikið með tveimur trékjuðum og hún getur bæði læðst um eins og lítil mús, eða haft afskaplega hátt. Í hljómsveitinni er hún oftast notuð til þess að styrkja ákveðna hrynjandi, eða magna upp spennu með sínu þekkta þyrli.

Symbalarnir eru málmdiskar sem ýmist er slegið á með kjuða eða slegli, en einnig er hægt að slá tveimur þeirra saman. Symbalarnir gefa frá sér flókið litróf tóna, svo að þeir gefa tónlistinni oft litskrúðugan blæ, sérstaklega þegar leikið er veikt. Þegar þeim er slegið fast saman verður sterkur sindrandi hvellur sem gefur tónlistinni oft glæsilegan brag.

Tam-tam kemur úr fjölskyldu slagverkshljóðfæra, en sú fjölskylda er bæði ótrúlega fjölbreytt og risastór. Tam-tam er ættað frá Kína og er oftast leikið á það með stórum mjúkum slegli. Tónninn er djúpur og dularfullur og er tam-tam oftast notað til að túlka draumkennda og stundum óhugnanlega stemningu.

Trompetinn er málmblásturshljóðfæri og hefur hvellan og kraftmikinn tón. Trompetinn leikur hæstu röddina í málmblásarafjölskyldunni og getur leikið mjög sterkt þegar þess þarf. Þegar trompetinn brýnir raustina taka allir eftir því! Það er hægt að breyta tónblæ trompetsins með því að setja margskonar tegundir af dempurum framan á hann. Í málmblásarafjölskyldunni eru einnig horn, básúnur og túbur.

Túban er stærsta málmblásturshljóðfærið með djúpan og mjúkan tón sem myndar trausta undirstöðu fyrir alla málmblásarafjölskylduna. Hún leikur oftast dýpstu tónanna í hljómsveitinni, stækkar þá og gefur þeim mýkt. Það þarf mikið loft til þess að blása í túbuna, sérstaklega ef á að spila dýpstu tónana sterkt. Í málmblásarafjölskyldunni eru einnig horn, trompetar og básúnur.

Víbrafónninn kemur úr fjölskyldu slagverkshljóðfæra, en sú fjölskylda er bæði ótrúlega fjölbreytt og risastór. Tónn víbrafónsins myndast þegar slegið er á mislangar málmþynnur með tveimur eða fleiri sleglum. Tónnin er mjög hreinn, skýr og mjúkur. Hljóðfæraleikarinn getur stjórnað hversu lengi tónninn lifir með því að stíga á demparapedalann.

Víólan er strengjahljóðfæri. Hún er með 4 strengi og á hana er leikið með boga en stundum eru strengirnir plokkaðir með fingrunum. Hún er stóra systir fiðlunnar en með dýpri og alvarlegri tón sem nýtur sín vel í fallegum laglínum. Víólurnar eru einnig mjög hjálpsamar og styðja oft við laglínurnar í fiðlunum. Í strengjafjölskyldunni eru líka fiðla, selló, kontrabassi og harpa.